ندانسته ، نسخه نپیچید !

پاسخی به اظهارات داریوش سجادی

حسین خیری فام

هرچند ارائه تحلیلی متفاوت در خیل اعتراضات و هیاهوی بحران ها با ژستی متفکرانه ، لذتی مضاعف را به نگارنده تحمیل می کند ولی با این وجود تن دادن به چنین لذتی با قیمتی چون ارائه مطالبی خلاف واقعیت دور از اخلاق است . آن هم اگر نگارنده ی تحلیل در مقام اخلاق و پند و اندرز بر آید با این حال ، نوشته بیشتر به نمایشنامه مضحک شبیه خواهد بود تا چیزی دیگر .

آقای داریوش سجادی بدون وقوف کامل بر ماجرا ی افشاگری دانشگاه زنجان و اتفاقات گذشته ، دست به تحلیلی جامع برده است و با قیاس ِ نابجا و نادرست ِ این قضیه با تهيه فيلم هم آغوشی از وزير وقت ارشاد در سال های نخست انقلاب و با چیدن دلخواه پازل های ناقص ، نتیجه گیری را بر وفق مراد پیش می برد و شانتاژ را تا به جایی می رساند که دوستان متحصن را با  مجاهدین مقایسه می کند .

آنچه از مقاله ی وی بر می آید ، گویی نگارنده بر این باور است که اقدام افشاگری در دانشگاه زنجان ، تله ای اخلاقی و عملی انتقام جویانه از سوی دانشجویان بوده که ناغافل معاونت فرهنگی دانشجویان در آن گیر افتاده است . هرچند با وجود چنین برداشتی نیز نمی توان صحه بر عمل بی شرمانه معاونت فرهنگی دانشجویی دانشگاه زنجان گذاشت . ولی موضوع تله اخلاقی زمانی مطرح می شود که کسی اجیر شده و سعی در افشا و یا اخاذی از طرف مقابل باشد ، برای ماجرایی که شخص ِ دانشجو  طعمه ی اقدامات شوم بوده و برای رهایی از چنگال آن ، دست به اقدام بزند ، نام تله اخلاقی گذاشتن ، مغرضانه به نظر می رسد .

نمی دانم آقای سجادی برای چنین موردی چه راهی را برای تن ندادن به خواسته های شوم معاونت توصیه می کنند ؟! آیا می پندارند که دانشجو با تن ندادن به قضیه و مطرح ساختن پیشنهاد معاونت با ریاست یا حراست دانشگاه بدون ارائه مدرکی ، شکایتی را به پیش افراد نالایق می برده و موقعیت تحصیلی یا شخصیتی خود را زیر سوال می برد ؟ و یا ایشان می پندارند ، می بایست بدون هیچ اقدامی اخراج را بابت فعالیت های صنفی خود در دانشگاه ، می پذیرفته است ؟

اصولا اقدام  چنین شخصی بسیار عاقلانه و صد البته جسورانه بوده است که نه تنها تن به خواسته بی شرمانه معاونت فرهنگی و دانشجویی نداده است بلکه زمینه را برای افشای اقدامات سابق معاونت را فراهم کرده و از سویی با ارئه مدرک و دلیل صحتی بر دادخواست خود آماده ساخته است .

در نهایت اینکه تحلیل داریوش سجادی ، صحه ای دیگر بر وجود توهمات توطئه روشنفکر مآبانه ای است که همیشه در گفتمان سیاسی و اجتماعی با آن مواجه بوده ایم . اشاره به توهمات توطئه همیشه لذتی کودکانه را در ما می آفریند و بر عزت نفسمان کاذبانه می افزاید ما را در مقامی قرار می دهد که قادر به تشخیص دستان پشت پرده ماجراها بوده ایم .

آقای سجادی ، بهتر است قبل از چنین تحلیلهایی وقوف کامل و یا لازم بر ماجرا را داشت تا دست به تحلیل و یا حتی پند و اندرز برد . اگر وقوف کامل ممکن نباشد ، سکوت بهترین اقدام می تواند باشد .

مقاله سجادی را اینجا بخوانید .

http://news.gooya.com/columnists/archives/072913.php

و موثري از دانشگاه زنجان باشد .