در لغت به معناي جنبيدن چيزي است كه به هوا آويزان است و در اصطلاح به افراد مردد و دو دل و شايد هم در حالت افراطي‌تر آن به افراد چند دل گفته مي‌شود. معناي اصطلاحي آن را با رجوع به معناي لغوي پيش‌گفته بهتر مي‌توان درك كرد. وقتي كه پاي آدم روي زمين و به محل محكمي بند نباشد، و به جاي آن از هوا آويزان شود، كافيست با كمترين تغيير خارجي و يا حتي نفس كشيدن داخلي، به جنبش درآيد. در سياست هم اين اصل صادق است، وقتي سياست ريشه در خاك و زمين محکم نداشته باشد، تذبذب گريبان فرد يا گروه سياسي را مي‌گيرد.

خطابه اي از علي ابن ابيطالب که در صفين ايراد کرد. (216)

( قابل توجه کساني که خود را پيرو علي مي دانند و يزيد وار بر مسند قدرت تکيه زده اند و با نام دين و مذهب خونها مي ريزند . خود را  از خطا مبرا مي دانند . در مغالطه فرو غلتيده اند و اعمالشان را بي شرمانه توجيه مي کنند و با وجداني آسوده گردن ها  با نام دين به تيغ مي گذرانند )

هر آينه خداي سبحان به علت حکومت من بر شما بر عهده شما حقي براي من قرار داده است و شما نيز بر گردن من حقي داريد آن سان که من بر گردن شما دارم. و حق از حيث وصف کردن با يکديگر فراخترين چيز است و هنگام عدل و نصفت نسبت به يکديگر تنگترين چيز .

حق کسي بر هيچکس جاري نمي گردد مگر اينکه بر او خود نيز حقي جاري مي شود و حقي بر عهده کسي او نيست مگر اينکه حقي از وي بر عهده ديگري است . اگر کسي حقي داشته باشد و بر گردن او در مقابل حقي نباشد آن حق بطور خالص بر خداي سبحان است نه آفريدگان او....

....از مقالت حق به مشورت به عدل خودداري مکنيد و من در نفس خويش برتر از آن که خطا کنم ، نيستم و از آن در عمل ايمن نيستم مگر که خداي که به نفس من مالکتر از من به آنست مرا کفايت فرمايد.